Öyküler möyküler

Süzgeçte kalan kanatlar

Süzgeçten eledim de geldim, hepsi aynı büyüklükteler, ne biraz daha büyük ne de küçük.. Meleklerim de yok artık, onların kanatları da takıldı süzgece

-Senin fikrindi ya zaten biraz şaşkınım sadece.

*Ben meleklerini de ele demedim ki sana

-Sen değil miydin sana acı verenlerini ele hayatından, eledim işte.

*Bak kendi ağzınla söylüyorsun

-İyi de elek kullan diyende sendin…

……

Madem kar yağıyor saçlarına ve demli çaya ihtiyaç duydun, işte yanındayım. Sıfır kilometredeyim hem de. Ne güldürecek biri var beni, ne de ağlatacak. Lunaparka misafir geldim, üç tane hakkım var, gidip yine en tehlikelilerini seçeceğime eminim. Ama olsun ben bunu sevdim hep.

Elbet yolculuğun hiç bitmediği misafirlerim de olur.

-Duvarlarında gölge, yüreğimde sevgi, belleğimde anısı, gerçek hayatta ise kırılan iki kanat parçası. İşte hayatın özeti gibi…

-Tersten gitsene bir kere daha

-Tamam başlıyorum;

İki başucundaki mezar taşı, hakkını helal eden cemaat, geride bıraktığın canından parçalar ve doğumunun sebebi senin asla seçemeyeceğin bir çift yüreğin gölgesi…

Reklamlar

1 thought on “Süzgeçte kalan kanatlar”

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s